Pogorzelski Witold

Profesor dr hab.Witold A. Pogorzelski (ur. 1927). Do końca lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku współpracował z Jerzym Słupeckim. Wspólnie badali własności systemów dedukcyjnych opartych na logikach nieklasycznych. W 1970 r. ukazała się ich książeczka adresowana do nauczycieli O dowodzie matematycznym (PZWS, Warszawa). (Tytuł jest nieco mylący, bo głównym przedmiotem tej interesująco napisanej książki jest teoria systemów dedukcyjnych Tarskiego, zwana też teorią konsekwencji.) Do 1971 r. pracował na Uniwersytecie Wrocławskim, tam się doktoryzował i habilitował. Następnie, do początku lat 80-tych pracował w Instytucie Matematyki Uniwersytetu Śląskiego, gdzie kierował Zakładem Logiki Matematycznej. Późnej objął profesurę w Instytucie Matematyki na Uniwersytecie Białostockim. Jest twórcą kilku ważnych pojęć, m.in. strukturalnej zupełności, oraz autorem szeregu twierdzeń dotyczących tego pojęcia. Znany jest też jego wynik charakteryzujący twierdzenie o dedukcji dla nieskończenie wartościowej logiki Łukasiewicza. Współpracował naukowo z Tadeuszem Prucnalem. Do grona jego wychowanków należy prof. Piotr Wojtylak.
Prof. Witold A. Pogorzelski jest autorem dwóch monografii poświęconej logice klasycznej. Są to Klasyczny rachunek zdań. Zarys teorii. Wydanie II zmienione i rozszerzone (PWN, Warszawa 1973) oraz Klasyczny rachunek kwantyfikatorów (PWN, Warszawa 1981).
Razem z Piotrem Wojtylakiem opublikował szereg prac z teorii konsekwencji oraz wydał monografię Completeness Theory for Propositional Logics (Birkhäuser, Bazylea 2008). Prof. Pogorzelski napisał też coś w rodzaju encyklopedii logiki – Elementarny słownik logiki formalnej (UW, Filia w Białymstoku, 1992), którego wersja anglojęzyczna Notions and Theorems of Elementary Formal Logic ukazała się w 1994 r. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku współredagował czasopismo Reports on Mathematical Logic, obecnie znajdujące się na liście filadelfijskiej (ISI Master Journal List).

 

Wikipedia