Zamiara Krystyna

Wikipedia

Zawadowski Marek

Personal website

Zbrzeźny Andrzej

Strona osobista

Ziemba Zdzisław

Publikacje

Ziembiński Zygmunt

Wikipedia

Zygmunt Jan

Profesor dr hab. Jan Zygmunt (ur. 1945). Edytor Alfreda Tarskiego Pism logiczno-filozoficznych. Tom 1: Prawda; Tom 2: Metalogika (PWN, Warszawa 1995, 2001). Napisał szereg prac historyczno-analitycznych, w których przedstawił wybrane aspekty dorobku współczesnej logiki polskiej przez pryzmat osiągnięć takich autorów, jak Jan Kalicki, Maria Kokoszyńska-Lutmanowa, Tadeusz Kubiński, Adolf Lindenbaum, Jerzy Łoś, Andrzej Mostowski, Mojżesz Presburger, Roman Suszko, Jerzy Słupecki i Alfred Tarski. Pochodzi z Podkarpacia (Kosina k. Łańcuta). Doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie pracy A survey of the proofs of the completeness theorem for first-order logic, napisanej pod kierunkiem prof. Stanisława Surmy (później opublikowanej jako rozdział w książce Studies in the History of Mathematical Logic, Ossolineum Wrocław 1973).
Jan Zygmunt był od roku 1971 r. pracownikiem PAN we Wrocławiu, a od roku 1983 – docentem na Uniwersytecie Wrocławskim. Od roku 1990 aż do przejścia na emeryturę w 2005 roku kierował Katedrą Logiki i Metodologii Nauk Uniwersytetu Wrocławskiego, którą objął po prof. Tadeuszu Kubińskim. Profesor tytularny od roku 1996. Pomysłodawca, pierwszy organizator, a w późniejszym okresie – współorganizator cyklu konferencji pt. Zastosowania logiki w filozofii i podstawach matematyki. Pierwszy redaktor naczelny Bulletin of the Section of Logic w latach 1972–1973. Następnie przez kilka lat sekretarz redakcji Studia Logica oraz członek komitetu redakcyjnego.
Prof. Jan Zygmunt jest autorem interesujących wyników z teorii matryc logicznych (pierwszy wskazał na zastosowania technik ultraproduktowych w tej dziedzinie), teorii konsekwencji, zwłaszcza nad stopniami jednorodności rachunków logicznych (wspólne prace z prof. Jackiem Hawrankiem), kontynuując w tym zakresie badania Jerzego Łosia, Romana Suszki i Ryszarda Wójcickiego, a także nad pojęciem wielokonkluzywnego wynikania (multiple-conclusion entailment relation), w nawiązaniu do prac Dany Scotta i T. J. Smiley’a.

Żabski Eugeniusz

Publikacje

Żarnecka-Biały Ewa

Zarnecka-Bialy

Prof. dr hab. Ewa Żarnecka-Biały (ur. 9 września 1930 – zm. 20 października 2009). Okres okupacji spędziła w Krościenku nad Dunajcem. W 1950 r. została przyjęta na Studium Nauk Społecznych Uniwersytetu Jagiellońskiego; ponieważ nie było w tamtych latach rekrutacji na studia filozoficzne w Krakowie, w 1955 r. przeniosła się na sekcję filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie uzyskała magisterium na postawie napisanej pod kierunkiem prof. Tadeusza Kotarbińskiego pracy O tzw. podstawowych prawach logiki. Od prof. Kotarbińskiego przejęła szacunek do logiki jako podstawy działań racjonalnych, a także przesłanie o bardziej moralnym charakterze, że pryncypia racjonalności sprzyjają życiu godziwemu. We wrześniu tegoż roku rozpoczęła pracę w Krakowie zostając asystentem w Katedrze Logiki Uniwersytetu Jagiellońskiego.
W styczniu 1965 r. obroniła pracę doktorską Modalne rachunki zdaniowe i ich zastosowania w formalizacji funktorów nie-ekstensjonalnych, wykonaną pod kierunkiem doc. Kazimierza Pasenkiewicza, a będącą próbą aplikacji aparatury logicznej do analizy pojęć prakseologicznych – uzyskała za nią nagrodę Ministra Szkolnictwa Wyższego. W roku 1972 ukończyła dysertację Funktory modalne i ich definiowalność w systemach rachunku zadań, i na jej podstawie, w roku 1973, uzyskała stopień doktora habilitowanego. Tytuł profesora otrzymała w roku 1996.
Była autorką ponad sześćdziesięciu prac naukowych, w których poruszała zagadnienia z pogranicza logiki formalnej, historii logiki i prakseologii. W swoim credo naukowym deklarowała, że trzy wymienione nurty badań, wzajem się wyjaśniające, stanowią istotny wkład do refleksji stricte filozoficznych. Ważniejsze pozycje w jej dorobku to: Noises in the History of Logic oraz – będąca propozycją dydaktycznego wykorzystania wyników z wcześniej wymienionej – Historia logiki dawniejszej. Teksty i komentarze.
Szerszemu gronu czytelników znana jest jako autorka podręcznika Mała logika. Podstawy logicznej analizy tekstów, wnioskowania i argumentacji (Wydawnictwo UJ), który miał kilka wydań (o sukcesywnie nowelizowanej zawartości) i wykorzystywał elementy komputerowego wspomagania procesu kształcenia.
Była członkiem Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Towarzystwa Logiki i Filozofii Nauki, Towarzystwa Naukowego Prakseologii oraz Kurt Gödel’s Society. Stworzyła serię wydawniczą DIALOGIKON, redagując kilka wydanej w niej tomów, była też członkiem redakcji kwartalnika PRAKSEOLOGIA.
Funkcje, które społeczność akademicka Uniwersytetu Jagiellońskiego jej powierzała to: zastępca dyrektora Instytutu Filozofii – od roku 1974 do roku 1979 – oraz kierownik Zakładu Logiki, w trudnym czasie między 1980 a 1988 rokiem. U progu nowego tysiąclecia, w roku 1997, w intencji rozwinięcia w ośrodku krakowskim badań nad pragmatyką logiczną, stworzyła w Instytucie Filozofii Pracownię Retoryki i Prakseologii oraz zorganizowała zespół systematycznie zajmujący się tą problematyką. Była też – do czasu przejścia na emeryturę – tej Pracowni kierownikiem.
W uznaniu zasług została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, była też laureatką nagród ministerialnych i indywidualnych nagród Rektora UJ za osiągnięcia naukowe.
Jej mężem był dr Zbigniew Biały, etnograf z UJ.
Spoczywa na cmentarzu w Batowicach.